Dag 3 - Lege accu, startkabels en een dashboardkastlampje

Vandaag geen wandelingen of bezichtigingen op het programma maar een rit van bijna 400 km naar Creston voor de boeg. Net als gisteren konden we heerlijk ontbijten op ons terras in de zon en na het inpakken van al onze koffers en uitchecken waren we klaar voor vertrek. Echter dacht de auto daar anders over want opnieuw wilde deze niet starten, dat was al de zoveelste keer. We zijn al eerder bij de garage geweest en ook zijn we al een keer weggesleept vanwege een kapotte fuelpump (zo bleek achteraf) en nu dus weer startproblemen. De laatste weken ging het goed dus we hadden er wat meer vertrouwen in gekregen maar dat was vanmorgen in één klap weg, zeker nu we de hele vakantie nog voor de boeg hebben. Met hulp van de hoteleigenaar en startkabels (we kennen inmiddels alle termen al in het Engels) kregen we de auto wel weer meteen aan de praat maar dat was natuurlijk niet de oplossing. Op advies zijn we naar een garage in Osoyoos gereden en zij vertelden dat de accu en alternator in prima staat waren, tja dat hadden ze in Kelowna ook al gezegd maar wat nu. Helaas konden ze ons pas later in de middag helpen dus besloten we om door te rijden en in ieder geval ergens startkabels te kopen. Bij een winkel vlakbij vroegen we om startkabels en op de vraag wat er aan de hand was werd er meteen rondgebeld en een afspraak voor ons geregeld bij ene Harley in Rock Creek, 50 km verderop, gelukkig wel op de route. 

Voorzien van startkabels op pad gegaan en na een klein uurtje door de bergen en een gravelweg kwamen we bij Harley, een 'first nation'. Om ons heen stonden allemaal (oude) auto's, vrachtwagen, onderdelen en vooral heel veel ondefinieerbare troep, zoals je hier wel meer ziet.

We werden vriendelijk ontvangen en Harley ging meteen aan de slag, al snel bleek dat er ergens een 'lek' zat waardoor onze accu leegliep, ook als de sleutel niet in het contact zat. 

Hij heeft gemeten en van alles geprobeerd, de oplader van de navigatie eruit, zekeringen gecheckt maar 'het lek' bleef, ofwel 'we had a big draw'. Uiteindelijk moesten we concluderen dat het lek niet te vinden was. Eenmaal in de auto om even naar de airco te kijken deed Harley het dashboardkastje open en riep 'I've got the problem'. En jawel, Erik had met de beste bedoelingen het kastje zo volgepropt met gevolg dat het lampje niet meer uitging, ook al zat het kastje dicht. Opnieuw gemeten en inderdaad, 'the big draw' was weg. Ongelooflijk dat zo'n onbenullig lampje zoveel 'ellende' kan veroorzaken. We waren Harley zo dankbaar maar van betalen wilde hij niet weten, ondanks drie kwartier werk was het voor hem een werkje van niets.

Opgelucht, gerustgesteld en met een leeg dashboardkastje zijn we verder op pad gegaan, met de nodige vertraging. Vandaag daarom weinig bijzonders gedaan, wel een prachtige route gereden door het Kootenay gebergte maar de beren laten zich nog niet zien helaas. 

We zijn over de Kootenay-pas gereden, met een hoogte van 1774m, veel sneeuw en een prachtig uitzicht. In Nelson hebben we nog door Bakerstreet gelopen, bekend vanwege zijn 'oude' gebouwen. Wat dat betreft zijn we in Europa erg verwend met oude gebouwen, dus dit stelde voor ons niet heel veel voor maar het was toch leuk om even gezien te hebben.

Begin van de avond zijn we aangekomen in Creston waar we een soort huisje hebben met eigen keuken en twee slaapkamertjes. Morgen opnieuw een reisdag voor de boeg, laten we hopen dat ook het wildlife zich wat meer laat zien. 

Van Osoyoos naar Creston - 339 km