Dag 4 - we hebben er 1, we hebben er 2, we hebben 3 ...

Nu kunnen we ons verhaal beginnen met ons vertrek uit Creston maar daar valt weinig over te vertellen, behalve misschien dat ons ontbijt bestond uit alle producten die niet mee de grens over naar Amerika mogen zoals eieren, druiven, meloen en nog wat camembert. 

Ook de grensoversteek stelde niets voor, wat op zich wel weer vermeldenswaardig is omdat we de eerdere ervaring hebben dat onze hele auto op de kop werd gezet omdat we appels bij ons hadden. Vandaag dus niet en we hadden zelfs onze bananen niet weg hoeven gooien. 

Ook over het eerste deel van de route valt weinig te vertellen, het was wat drukker op de weg dan afgelopen dagen, geen vervelende route om te rijden maar echt spectaculair nou ook weer niet.

Halverwege de route ging de weg over in de Interstate, ofwel Amerikaanse snelweg. Erik was druk aan het zoeken naar een alternatieve route maar dat was gezien het aantal extra kilometers geen optie. Gelukkig bleek de Interstate een Scenic Byway en inderdaad, de weg leidde door een prachtige omgeving met veel bergen, besneeuwde toppen en prachtige meren en waterstroompjes. 

Ineens riep Erik uit, 'Ik zie een moose' maar met ruim 100km p.u waren we er zo voorbij gezoefd en zag Annemarie nog net twee horentjes boven het water uitsteken. Jawel, het was namelijk een zwemmende moose. Sorry Bas en Nancy, we begrijpen heel goed dat jullie inmiddels al stikjaloers moeten zijn...

We besloten de eerste de beste afslag te nemen, de snelweg terug te pakken en de eerstvolgende afslag weer om te draaien om toch een foto te kunnen maken. Eenmaal op de oprit van de snelweg (terug) riep Annemarie, "stop, een moose" waarop Erik zei, 'nee, het is een hert'. Toch gestopt en Erik heeft de auto midden op de oprit in zijn achteruit gezet en ja hoor, daar stond zij, in een 'mooseplasje', inmiddels duidelijk gealarmeerd dat ze werd bespied. Statief en camera's opgesteld op de ventweg en daar bleek nog een moose te staan, wat een mazzel. Bas en Nancy, bij deze het bewijs.

Eenmaal aangekomen in Missoula heeft Erik zich nog in het zweet gewerkt op de loopband en Annemarie een paar baantjes getrokken. Een beetje lichaamsbeweging kan geen kwaad, zeker nu we een aantal dagen veel kilometers maken om de afstand naar Yellowstone en Grand Teton te overbruggen. Ook bleek dat we de tijdzone zijn overgegaan dus 'missen' we een uurtje. Vanavond heerlijk gegeten, voor het eerst deze vakantie buiten de deur. Morgen nog een reisdag voor de boeg en dan verblijven we een week in Yellowstone en Grand Teton.

Van Creston naar Missoula (VS) - 386 km