Dag 27 - Berenspektakel

Vanmorgen zijn we op weg gegaan naar Waterton Lakes National Park, terug de grens over naar Canada. De route hebben we noodgedwongen moeten veranderen. 'The going to the sun road' (erg ironisch want vanmorgen was er vanwege de regen en laaghangende wolken geen zon te zien) konden we niet nemen aangezien de Logan Pass nog niet sneeuwvrij is gemaakt. We hebben eromheen moeten reden alhoewel de route zeker de moeite waard was maar met een beetje zonneschijn ongetwijfeld nog veel mooier was geweest.

Halverwege klaarde het een klein beetje op, het werd in ieder geval wat droger. Op advies van mensen hebben we de doodlopende weg aan de Oostzijde van Glacier National Park genomen naar Many Glacier in de hoop nog wat wildlife te spotten. En zowaar, tijdens de weg terug zagen we tussen de struiken een bruine beer lopen en dat was toch nog onverwachts.

Een picknick zat er niet in vanwege de nattigheid en we zijn verder doorgereden naar de Canadese grens waar we zonder noemenswaardigheden de grens konden passeren. Vanaf daar was het ook niet ver meer naar Waterton Lakes National Park waar we de komende twee nachten verblijven. 

Nog maar net het park binnen, de zon liet zich inmiddels ook een klein beetje zien door het wolkendek, stopte er een auto voor ons en zagen we allerlei bladeren en takken uit een boom vallen. Een snelle blik omhoog liet ons algauw weten dat er beren in de boom zaten. Onmiddellijk uit de auto gesprongen en inderdaad, moederbeer zat halverwege de boom rustig te eten en haar kleintjes zaten bijna in de top van de boom. 

 

 

We hadden alle tijd en ruimte om een foto te maken want we waren de eerste die er stonden. Gaandeweg werd het wel drukker maar het duurde een hele tijd voordat de rangers kwamen. Moederbeer was inmiddels al lang de boom uitgekomen en was ergens beneden in de berm richting het meer. We hoopten de kleintjes naar beneden te zien klauteren maar die bleven ongestoord zitten eten in de boom. Na een klein uurtje kwamen de rangers (gelukkig, want sommige mensen waren onder de boom gaan staan om te kijken terwijl wij nog een redelijk afstand behielden). De mensen moesten allemaal aan de kant en de meesten stapten vervolgens maar op.

Moederbeer was inmiddels weer teruggekomen en het wachten was nu op de kleintjes maar door alle auto's van de rangers en het voortrijdende verkeer (het was namelijk een doorgaande weg naar het dorp) zag moeder het niet zitten om haar jongen uit de boom te laten komen en over te steken.

Gewapend met flessen bearspray liepen de rangers tot een meter of vijf voor moederbeer en probeerde haar in beweging te krijgen door te stampen op de grond en in de handen te klappen. Maar niets van dat alles, moederbeer werd boos en maakte dreigende, uithalende beweging met haar poot naar de ranger. Vervolgens ging ze weer rustig gras eten in de berm.

 

Inmiddels stonden wij er al ruim anderhalf uur en het zag er niet naar uit dat moeder vrijwillig op korte termijn zou vertrekken dus moest er grover geschut aan te pas komen. 

Er werden twee stuks vuurwerk naar haar toe gegooid en moederbeer schrok zich te pletter en sprong tegen de stam van de boom en bij de tweede klap (en een hoop rook) besloot ze het hazenpad te kiezen en kwamen ook de kleintjes korte tijd later naar beneden.

 

Wat een schouwspel was dat, we waren precies op het goede moment. Inmiddels had de zon zich ook steeds meer laten zien. Morgen geen reisdag maar lekker een dag de natuur in! 

Van West Glacier naar Waterton Lakes (National Park) - 195 km